Είναι με ιδιαίτερη χαρά που σας καλωσορίζω στο Προεδρικό Μέγαρο –δεν ανέμενα αυτήν τη μαζική συμμετοχή, δεν θυμάμαι πότε είχαμε εκδήλωση στο Προεδρικό με τόση μαζική συμμετοχή και θεωρώ ότι αυτό λέει πολλά– στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Με λένε Άρια», της αγαπητής Άριας Παπανικολάου. Ένα βιβλίο που, ανάμεσα σε πολλά άλλα, αποτυπώνει τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης, την αυθεντικότητα και τη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου. Ένα βιβλίο που μάς προσφέρει μια διαφορετική οπτική και μάς καλεί να δούμε τη διαφορετικότητα, όπως πρέπει να τη βλέπουμε, με σεβασμό, με κατανόηση και, κυρίως, ενσυναίσθηση.

Στις 26 Φεβρουαρίου του 2025 συμμετείχα σε μια εκδήλωση, που διοργάνωσε η «Καθημερινή» Κύπρου για τα βραβεία Άνδρας της Χρονιάς και είχε τιμηθεί τότε ο Δημήτρης Παπανικολάου, τον οποίον είχα τη χαρά να γνωρίσω εκείνο το βράδυ. Συζητήσαμε για πολλά και σήμερα αυτά που συζητήσαμε, όπως και πολλά άλλα που πρέπει να κάνουμε, ξεκινάμε να τα υλοποιούμε, και θέλω Δημήτρη να σε ευχαριστήσω θερμά για όλα όσα κάνεις.

Μια σύγχρονη και δημοκρατική κοινωνία κρίνεται, πρωτίστως, από τον τρόπο, με τον οποίο διασφαλίζει ότι όλοι οι πολίτες του έχουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα να συμμετέχουν ισότιμα σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Η συμπερίληψη είναι θέμα κουλτούρας ενός λαού και δεν αποτελεί μόνο θέμα κοινωνικής πολιτικής. Αποτελεί ελάχιστη υποχρέωση της Πολιτείας και ελάχιστη βασική έκφραση του σεβασμού προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη βάση αυτής της ξεκάθαρης συλλογιστικής, ως κράτος, οι τρεις τομείς που κρινόμαστε καθημερινά είναι οι τομείς της Παιδείας, της Υγείας και της κοινωνικής πολιτικής. Αυτοί είναι οι τρεις τομείς που κρινόμαστε καθημερινά από τον κυπριακό λαό, στον οποίον είμαστε υπόλογοι.

Και ακριβώς μέσα από αυτήν τη συλλογιστική, η Κυβέρνησή μας έχει θέσει ως βασική προτεραιότητα τη δημιουργία μιας κοινωνίας –δεν είναι εύκολο το εγχείρημα, ήμασταν πίσω και είμαστε πίσω ακόμη στην Κύπρο, δεν θα κρυφτώ πίσω από ωραία λόγια, πρέπει να κάνουμε πάρα πολλά και ως πολιτεία και ως κοινωνία– στην οποία κάθε πολίτης, ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητές του, έχει ίσες ευκαιρίες, έχει πρόσβαση στις απαραίτητες υπηρεσίες και τη δυνατότητα να συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική, εκπαιδευτική, πολιτιστική και επαγγελματική ζωή, σε όλους τους τομείς, χωρίς τους όποιους περιορισμούς. Και δεν είναι ένας ανέφικτος στόχος, είναι στόχος που μπορεί να επιτευχθεί, υπάρχουν πολλά παραδείγματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υπάρχουν πάρα πολλές καλές πρακτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τις οποίες, αν υπάρχει πολιτική βούληση, αν υπάρχει συνεργασία, μπορούμε, ναι, να τις υλοποιήσουμε, και ακριβώς σε αυτό το στάδιο βρισκόμαστε.

Και αυτά που αναφέρω δεν είναι απλά λόγια, τα λόγια είναι το πιο εύκολο πράγμα να τα λες, και για να αναφερθώ σε μια πρόσφατη απόφασή μας που αποδεικνύει στην πράξη την πολιτική μας βούληση, σάς υπενθυμίζω την προώθηση, ψήφιση και εφαρμογή της νέας νομοθεσίας για την αναπηρία, η οποία είναι μια από τις σημαντικότερες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες στην Κυπριακή Δημοκρατία προς την κατεύθυνση μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς.

Την ίδια στιγμή, γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι η ουσιαστική αλλαγή δεν επιτυγχάνεται μόνο μέσα από νομοθεσίες, ημερίδες και πολιτικές. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω για ώρες με μια ομάδα παιδιών με αναπηρίες. Ήθελα για πρώτη φορά να ακούσω από τα ίδια τα παιδιά ποια είναι τα προβλήματα, οι δυσκολίες, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν. Η συζήτηση ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική για μένα. Το κυριότερο συμπέρασμα, το κύριο μήνυμα από τα παιδιά είναι το γεγονός ότι απαιτείται, πρωτίστως, στη χώρα μας αλλαγή κουλτούρας, αλλαγή νοοτροπίας από όλους μας, κοινωνία, Κυβέρνηση, Βουλή. Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που προσεγγίζουμε, που βλέπουμε, που αντιμετωπίζουμε το συγκεκριμένο θέμα, όσες πολιτικές και πρωτοβουλίες, όσες δηλώσεις και αν κάνουμε δεν θα έχουμε το αποτέλεσμα που οφείλουμε να προσφέρουμε στην κοινωνία μας. Και ακριβώς γι’ αυτό, πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις όπως η σημερινή έχουν ιδιαίτερη σημασία. Γιατί, ανάμεσα σε πολλά άλλα, συμβάλλουν στην ενημέρωση, στην ευαισθητοποίηση και, κυρίως, στο να αλλάξουμε την κουλτούρα μας, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία περισσότερο ανοιχτή, ανθρώπινη και συμπεριληπτική.

Αγαπητή μου Άρια, με το βιβλίο σου μάς προσφέρεις κάτι πραγματικά πολύτιμο: Μάς προσφέρεις τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τον κόσμο μέσα από τη δική σου μοναδική ματιά. Παράλληλα, στέλνεις ένα ισχυρό μήνυμα προς όλα τα παιδιά, τους νέους ανθρώπους, και γενικότερα σε όλους μας, ότι η διαφορετικότητα δεν αποτελεί εμπόδιο, αλλά αντίθετα είναι στοιχείο της μοναδικότητας κάθε ανθρώπου. Θέλω να σε συγχαρώ θερμά για τη δημιουργικότητά σου, να σε ευχαριστήσω που είσαι σήμερα μαζί μας, να σε συγχαρώ για το θάρρος σου να μοιραστείς την προσωπική σου εμπειρία και για τα θετικά μηνύματα που μεταφέρεις μέσα από το βιβλίο σου, μέσα από τις δράσεις σου σε ολόκληρη την κοινωνία και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν επίσης στην οικογένειά σου, στον πατέρα και τη μητέρα σου, οι οποίοι στέκονται δίπλα σου με αγάπη, αγκαλιάζοντας το όνειρό σου, αποδεικνύοντας τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας –μια σημαντική συνιστώσα, για να αλλάξουν οι νοοτροπίες στη χώρα μας– στην ενδυνάμωση και στήριξη κάθε παιδιού.

Δεν θα μπορούσα, φυσικά, να μην εκφράσω τις ευχαριστίες μου και στην Eurobank, η οποία στηρίζει τη σημερινή εκδήλωση. Η στήριξη πρωτοβουλιών που προάγουν τη συμπερίληψη και την κοινωνική ευαισθητοποίηση αποκτά ιδιαίτερη αξία όταν συνοδεύεται από ουσιαστικές και διαχρονικές πράξεις, όπως πράττει η Eurobank. Να αναφέρω ότι η απόφαση της Eurobank να χρηματοδοτήσει στην Κύπρο τη δημιουργία Κέντρου Ημερήσιας Φροντίδας για άτομα με αναπηρίες στο φάσμα του αυτισμού αποτελεί μια επένδυση με πραγματικό κοινωνικό αποτύπωμα, η οποία ενισχύει σημαντικά τις προσπάθειές μας για στήριξη των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους. Η συνεργασία μεταξύ κράτους και ιδιωτικού τομέα αποδεικνύει ότι όταν υπάρχει κοινό όραμα και κοινωνική ευθύνη, μπορούμε να πετύχουμε, σαφώς, πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά τις ουσιαστικές αλλαγές που πρέπει να κάνουμε προς όφελος των συμπολιτών μας και της κοινωνίας γενικότερα.

Κλείνοντας, εύχομαι ολόψυχα το βιβλίο «Με λένε Άρια» να ταξιδεύσει πάρα πολύ μακριά, να αγγίξει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και να αποτελέσει –και το κάνεις Άρια, συγχαρητήρια– ένα ακόμη βήμα προς μια κοινωνία που ακούει, κατανοεί, σέβεται και αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο.